Są to plastikowe modele do sklejania w skali 1/35, które wymagają sklejania i malowania. Zestawy nie zawierają farb ani klejów, chyba że zaznaczono inaczej.
Opis
Sturmgeschuetz (działo szturmowe) zostało opracowane w latach 1936-39, aby zapewnić wsparcie pancerne dla piechoty. Wynikało to głównie z faktu, że nowe czołgi były przeznaczone dla dywizji pancernych. Na polu bitwy nie było gwarancji, że czołgi z dywizji pancernej będą dostępne do wsparcia piechoty. Tak narodziła się idea pułku dział szturmowych organicznie przypisanego do dywizji piechoty. Nowe działo szturmowe bazowało na Panzerkampfwagen III. Oznaczone jako Sturmgeschuetz III, posiadało niską nadbudówkę z głównym uzbrojeniem zamontowanym z przodu i ograniczonym kątem ostrzału. Pojazdy przedseryjne zostały sprawdzone w boju podczas inwazji na Francję w maju 1940 roku, po czym skierowano je do produkcji masowej.
Pierwotnym założeniem był pojazd zdolny do zapewnienia wsparcia ogniowego piechocie, ale szybko odkryto, że zdolności przeciwpancerne są jeszcze ważniejsze. Późniejsze modele StuG III doprowadziły do powstania StuG 40 na początku 1942 roku, czyli StuG III wyposażonego w armatę 7.5cm Sturmkanone 40 L/43 lub (później) L/48. W 1943 roku produkcja Pzkpfw III została wygaszona, gdyż konstrukcja ta osiągnęła kres rozwoju jako czołg uzbrojony w działo. Z powodu ogromnych strat czołgów na froncie wschodnim, generał Guderian zasugerował, aby pojazdy StuG III były przydzielane do dywizji pancernych, ponieważ były tańsze, prostsze i szybsze w produkcji niż czołgi. Doprowadziłoby to do jeszcze większego wzrostu produkcji StuG III, która i tak nie nadążała za zapotrzebowaniem. Dlatego na konferencji z Hitlerem w listopadzie 1943 roku zdecydowano o wykorzystaniu podwozia Panzerkampfwagen IV. Celem było użycie nowego Sturmgeschuetze IV w dywizjach pancernych. Znacznie uprościłoby to konserwację, ponieważ dywizje pancerne były już wyposażone w czołgi Panzer IV. Prototyp powstał w miesiąc, wykorzystując nadbudówkę z produkcji StuG III. Ponieważ podwozie Panzer IV było o 46 cm dłuższe i 8 cm niższe niż w StuG III, konieczne było dospawanie dodatkowej przedniej płyty pokładu oraz bocznych pasów nadbudówki, aby wypełnić luki. Z lewej strony z przodu nadbudówki zbudowano opancerzoną skrzynkę (z dwoma peryskopami i włazem), aby osłonić stanowisko kierowcy.
Produkcja rozpoczęła się w grudniu 1943 roku w zakładach Krupp-Gruson w Magdeburgu. Łącznie wyprodukowano około 1000 pojazdów. StuG IV wyposażały trzecie bataliony niektórych pułków pancernych w miejsce czołgów. Wczesne modele bazowały na podwoziu Pzkpfw IV Ausf H, ale większość na Ausf J. Powszechnie stosowano powłokę antymagnetyczną Zimmerit, a niektóre egzemplarze miały dodany żelbet na przedniej części nadbudówki dla zwiększenia ochrony. Załoga: 4 osoby, masa bojowa 23 tony, prędkość maksymalna 38 km/h (na drodze), 24 km/h (w terenie), amunicja: 63 szt. (AP 39, AP 40, HE), pancerz: 85 mm (maks.) 10 mm (min.). Pozostałe szczegóły jak w PzIV.
