Doceniając doskonałą siłę uciągu i zdolność do poruszania się w terenie pojazdów półgąsienicowych, Niemiecki Urząd Uzbrojenia zdecydował w 1932 roku o opracowaniu sześciu wojskowych pojazdów półgąsienicowych, od 1-tonowego do dużego 18-tonowego ciągnika. Różnym producentom samochodów zlecono opracowanie jednego z nich.
Krauss-Maffei w Monachium przejęło odpowiedzialność za 8-tonowy pojazd półgąsienicowy. Ponieważ firma ta poświęciła uwagę i badania pojazdom półgąsienicowym już od 1928 roku, ukończyła prototyp o nazwie KMm7 już w 1933 roku. Wkrótce rozwinął się on w KMm8 i KMm9, a w 1936 roku KMm10 trafił do produkcji. Dopiero po narodzinach KMm10 8-tonowy pojazd półgąsienicowy został oficjalnie nazwany „Średnim 8-tonowym ciągnikiem (Sd.Kfz-7)”. Ostatni model produkcyjny, KMm11, został ukończony w 1938 roku i natychmiast trafił do produkcji.
Produkcja 8-tonowych pojazdów półgąsienicowych wyniosła łącznie około 1200 sztuk do końca II wojny światowej. Jednym z tych modeli był 8-tonowy pojazd półgąsienicowy z czterolufowym działkiem przeciwlotniczym 20mm (Sd.Kfz 7/1).
