Są to zestawy modelarskie, które wymagają sklejania i malowania. Nie zawierają farb ani klejów, chyba że zaznaczono inaczej.
Wśród wielu czynników decydujących o przebiegu bitew, jeden nie jest od razu oczywisty, ale ma kluczowe znaczenie: zaopatrzenie w żywność w warunkach bojowych.
Wysokiej jakości gorący posiłek dla żołnierza ma ogromne znaczenie i czasami wpływa na skuteczność bojową jednostek bardziej niż nowoczesna broń czy sprzęt.
Biorąc to pod uwagę, Wehrmacht przywiązywał dużą wagę do żywienia żołnierzy w czasie wojny.
W warunkach bojowych lub podczas marszów używano kuchni polowych na kołach różnych typów: dużych kuchni dla 125 do 225 osób oraz mniejszych dla 60 do 125 żołnierzy.
Kuchnie te były transportowane na przyczepach ciągniętych przez pojazdy lub wozy konne. Często ustawiano je również na pakach różnych ciężarówek.
Kuchnie te, żartobliwie nazywane przez żołnierzy „Gulaschkanone”, pozwalały na przygotowanie różnorodnych potraw.
Duży kocioł, posiadający warstwę izolacyjną (zazwyczaj z gliceryny), służył do przygotowywania dań głównych, a późniejsze wersje kuchni zawierały oddzielny kocioł do smażenia.
Posiłki wydawano bezpośrednio do menażek żołnierskich lub do dużych termosów w celu dostarczenia ich do jednostek znajdujących się w pewnej odległości od kuchni.
Główna część dziennej racji żywnościowej była zazwyczaj serwowana w porze lunchu, co mogło obejmować na przykład zupę mięsną, porcję ziemniaków z dużą ilością mięsa oraz warzywa.
Powszechną praktyką było również rekwizytowanie żywności od miejscowej ludności, aby poprawić racje żołnierzy ponad ustalone normy.
Wśród wielu czynników decydujących o przebiegu bitew, jeden nie jest od razu oczywisty, ale ma kluczowe znaczenie: zaopatrzenie w żywność w warunkach bojowych.
Wysokiej jakości gorący posiłek dla żołnierza ma ogromne znaczenie i czasami wpływa na skuteczność bojową jednostek bardziej niż nowoczesna broń czy sprzęt.
Biorąc to pod uwagę, Wehrmacht przywiązywał dużą wagę do żywienia żołnierzy w czasie wojny.
W warunkach bojowych lub podczas marszów używano kuchni polowych na kołach różnych typów: dużych kuchni dla 125 do 225 osób oraz mniejszych dla 60 do 125 żołnierzy.
Kuchnie te były transportowane na przyczepach ciągniętych przez pojazdy lub wozy konne. Często ustawiano je również na pakach różnych ciężarówek.
Kuchnie te, żartobliwie nazywane przez żołnierzy „Gulaschkanone”, pozwalały na przygotowanie różnorodnych potraw.
Duży kocioł, posiadający warstwę izolacyjną (zazwyczaj z gliceryny), służył do przygotowywania dań głównych, a późniejsze wersje kuchni zawierały oddzielny kocioł do smażenia.
Posiłki wydawano bezpośrednio do menażek żołnierskich lub do dużych termosów w celu dostarczenia ich do jednostek znajdujących się w pewnej odległości od kuchni.
Główna część dziennej racji żywnościowej była zazwyczaj serwowana w porze lunchu, co mogło obejmować na przykład zupę mięsną, porcję ziemniaków z dużą ilością mięsa oraz warzywa.
Powszechną praktyką było również rekwizytowanie żywności od miejscowej ludności, aby poprawić racje żołnierzy ponad ustalone normy.
