Są to zestawy modelarskie wymagające sklejania i malowania. Zestawy nie zawierają farb ani klejów, chyba że zaznaczono inaczej.
Opis
Na początku II wojny światowej niemieckie dowództwo wojskowe nie traktowało priorytetowo wyspecjalizowanych myśliwców obrony powietrznej. Uważano, że artyleria przeciwlotnicza będzie główną obroną przed atakami powietrznymi na Rzeszę. Jednak zakrojone na szeroką skalę nocne naloty brytyjskiego lotnictwa wykazały, że ciężkie działa przeciwlotnicze nie są w stanie skutecznie chronić celów naziemnych. Wymusiło to stworzenie wyspecjalizowanych jednostek nocnych myśliwców i odrębnego podejścia taktycznego.
Ponieważ w tamtym czasie żadne samoloty nie były specjalnie zaprojektowane do walki nocnej, Luftwaffe początkowo używała standardowych samolotów bojowych pomalowanych na ciemne kolory – takich jak Bf 109E-4 obsługiwany przez Nachtjagdgeschwader 1 (1. Skrzydło Nocnych Myśliwców). Do przechwytywania brytyjskich bombowców dalekiego zasięgu nad terytorium Wielkiej Brytanii używano specjalnie przerobionego bombowca Do 17, oznaczonego jako Do 17Z-10 Kauz II. Samolot wyposażono w reflektor podczerwieni, który pomagał lokalizować wrogie maszyny na nocnym niebie.
Istnieją również udokumentowane przypadki wykorzystania samolotów Fw 189 A-1 jako nocnych myśliwców po specjalnych modyfikacjach, w tym instalacji radaru FuG 212 i dodatkowego działka MG 151 zamontowanego do strzelania do przodu i w górę.
Kluczowe cechy
Trzy nocne myśliwce Luftwaffe – Bf 109E-4, Do 17Z-10 Kauz II oraz Fw 189A-1 – używane do obrony powietrznej w różnych okresach
Bardzo szczegółowy kadłub, skrzydła, sekcje ogonowe i kokpity
Każdy samolot zawiera własny arkusz kalkomanii
Opis
Na początku II wojny światowej niemieckie dowództwo wojskowe nie traktowało priorytetowo wyspecjalizowanych myśliwców obrony powietrznej. Uważano, że artyleria przeciwlotnicza będzie główną obroną przed atakami powietrznymi na Rzeszę. Jednak zakrojone na szeroką skalę nocne naloty brytyjskiego lotnictwa wykazały, że ciężkie działa przeciwlotnicze nie są w stanie skutecznie chronić celów naziemnych. Wymusiło to stworzenie wyspecjalizowanych jednostek nocnych myśliwców i odrębnego podejścia taktycznego.
Ponieważ w tamtym czasie żadne samoloty nie były specjalnie zaprojektowane do walki nocnej, Luftwaffe początkowo używała standardowych samolotów bojowych pomalowanych na ciemne kolory – takich jak Bf 109E-4 obsługiwany przez Nachtjagdgeschwader 1 (1. Skrzydło Nocnych Myśliwców). Do przechwytywania brytyjskich bombowców dalekiego zasięgu nad terytorium Wielkiej Brytanii używano specjalnie przerobionego bombowca Do 17, oznaczonego jako Do 17Z-10 Kauz II. Samolot wyposażono w reflektor podczerwieni, który pomagał lokalizować wrogie maszyny na nocnym niebie.
Istnieją również udokumentowane przypadki wykorzystania samolotów Fw 189 A-1 jako nocnych myśliwców po specjalnych modyfikacjach, w tym instalacji radaru FuG 212 i dodatkowego działka MG 151 zamontowanego do strzelania do przodu i w górę.
Kluczowe cechy
Trzy nocne myśliwce Luftwaffe – Bf 109E-4, Do 17Z-10 Kauz II oraz Fw 189A-1 – używane do obrony powietrznej w różnych okresach
Bardzo szczegółowy kadłub, skrzydła, sekcje ogonowe i kokpity
Każdy samolot zawiera własny arkusz kalkomanii
