Są to plastikowe zestawy modelarskie, które wymagają sklejania i malowania. Nie zawierają farb ani klejów, chyba że zaznaczono inaczej.
WŁOSKIE SIŁY POWIETRZNE ZASOBNIK ROZPOZNAWCZY ORPHEUS – WYPUKŁA POKRYWA DLA SYSTEMU FOTO ROZPOZNAWCZEGO – 2 WYRZUTNIKI FLAR ALE 40 – PRECYZYJNIE WYGRAWEROWANE LINIE PODZIAŁU BLACH I NITÓW – W PEŁNI SZCZEGÓŁOWY SILNIK, KOKPIT I WNĘKA AWIONIKI – W PEŁNI SZCZEGÓŁOWA WNĘKA DZIAŁKA Z KOMPLETNYM ZESPOŁEM M-61 VULCAN – OTWARTE LUB ZAMKNIĘTE HAMULCE POWIETRZNE – BLASZKA FOTOTRAWIONA – 325 CZĘŚCI – 2 DUŻE ARKUSZE KALKOMANII DLA 8 WERSJI – INSTRUKCJA Z PROFILAMI KOLORÓW
Lockheed F-104 Starfighter to jeden z najsłynniejszych myśliwców w historii lotnictwa, a także jeden z tych o najdłuższym okresie eksploatacji: jego historia rozpoczęła się pod koniec lat 50. i zakończyła, dla niektórych sił powietrznych, w połowie lat 2000. Jego unikalny płatowiec, ze smukłym kadłubem i bardzo małą powierzchnią skrzydeł, sprawił, że samolot ten był idealny jako przechwytujący. Dzięki ciągowi silnika turboodrzutowego General Electric J79-GE-11A z dopalaczem, mógł przekroczyć prędkość Mach 2,2 przy doskonałej prędkości wznoszenia. Nie był jednak zbyt zwrotny i był trudny w pilotażu. F-104G Starfighter był produkowany na licencji przez kilka europejskich zakładów lotniczych. Od połowy lat 60. stał się standardowym myśliwcem przechwytującym dla wielu krajów NATO, w tym Włoch, Niemiec, Holandii, Grecji i Turcji. Uzbrojenie było w zasadzie takie samo jak w poprzednich wersjach, z działkiem Vulcan 20 mm oraz opcją sklejania pod skrzydłami pocisków powietrze-powietrze, bomb lub dodatkowych zbiorników paliwa w celu zwiększenia zasięgu samolotu. Z czasem do tradycyjnej służby przechwytującej dodano zadania rozpoznawcze. F-104G został zatem wyposażony w dedykowany zewnętrzny zasobnik rozpoznawczy „Orpheus”, który przyniósł doskonałe wyniki operacyjne.
