Są to plastikowe zestawy modelarskie w skali, które wymagają sklejenia i pomalowania. Zestawy nie zawierają farb ani klejów, chyba że zaznaczono inaczej.
Opis
Hawker Siddeley Harrier zadziwił świat swoją unikalną zdolnością do pionowego startu i lądowania przy użyciu ciągu wektorowanego z potężnego silnika o ciągu 8000 kg. Po raz pierwszy przetestowany koncepcyjnie w 1960 roku, samolot przeszedł wiele okresów testów i modyfikacji przed przyjęciem do służby przez Royal Air Force i inne narody w 1974 roku. Produkcyjne Harriery wykorzystywały silnik Pegasus 6 lub 11 o ciągu 8000 lub 9750 kg i było rzeczą naturalną, że Royal Navy powinna znaleźć zastosowanie dla tego typu samolotu w swoim lotnictwie morskim. Różne względy polityczne i finansowe opóźniły zamówienie na “morską” wersję Harriera do maja 1975 roku, kiedy to Admiralicja zamówiła początkowo 24 samoloty oraz jeden T.Mk.4 w 1980 roku.
FRS.1 łatwo odróżnić od jego lądowych odpowiedników dzięki zmodyfikowanej sekcji nosowej, zawierającej podwyższony fotel pilota i radar Ferranti Blue Fox, oraz główne uzbrojenie w postaci pocisków przeciwokrętowych Sea Eagle i pocisków powietrze-powietrze AIM-9L Sidewinder. Pociski Martel lub Harpoon mogą być przenoszone jako alternatywa dla Sea Eagle, dopóki te ostatnie nie staną się operacyjne. Pierwszym FRS.1, który wzbił się w powietrze, był faktycznie początkowy produkcyjny Sea Harrier, 20 sierpnia 1978 roku, a model prototypowy później w grudniu 1978 roku. Bazą dla Sea Harrierów wyznaczono Yeovilton Navy Base, gdzie pierwsze samoloty dotarły w czerwcu 1979 roku, a cztery dni później rozpoczęły się intensywne próby w locie z eskadrą “100/VL”.
Ta jednostka IFTU została wyznaczona jako 700A w wrześniu 1979 roku i przemianowana na 899 Eskadrę w marcu 1980 roku. Trzy krążowniki typu “Through-Deck” zostały zamówione do operacji Sea Harrier: Invincible, Illustrious i Ark Royal, z których pierwszy został oddany do służby w lipcu 1980 roku. Wszystkie trzy jednostki zostały wyposażone w “skocznię” (ski-jump), aby wspomóc start z pełnym obciążeniem, a instalacja ta została również dodana do lotniskowca HMS Hermes, gdy przydzielono mu eskadrę Sea Harrier. Małe zamówienie eksportowe na Sea Harriery zostało złożone przez Indie w listopadzie 1979 roku na sześć FRS.51 i dwa trenażery T.60.
Sea Harrier, wraz z Harrierami GR3 z RAF, zostały poddane rzeczywistym testom bojowym podczas niedawnego kryzysu na Falklandach. Brytyjskie siły na Południowym Atlantyku zostały wzmocnione dodatkiem Harrierów GR3 i FRS.1, co zwiększyło całkowitą siłę odrzutowców do około 40 samolotów na lotniskowcach Hermes i Invincible. Sea Harrier (FRS.1) ma około 30% większą kontrolę reakcji dla łatwiejszego lądowania i lepszą widoczność “nad nosem”; jednakże GR3 z RAF sprawdziły się dobrze w ogólnych operacjach podczas konfliktu i oba typy samolotów wykazały się w najwyższym stopniu. Harriery Royal Navy podczas konfliktu były pomalowane w nowe “stonowane” wykończenie w kolorze matowego błękitu morskiego, podczas gdy samoloty RAF były w schemacie extra dark sea gray. Z prędkością przelotową 0,9 Macha, prędkością maksymalną 1,25 Macha i prędkością lądowania 0, jest to naprawdę wszechstronny samolot bojowy, który pozostanie w inwentarzach uzbrojenia przez wiele lat.
O modelu
Plastikowy zestaw do sklejania w skali 1/48
Wymagane do ukończenia: klej, farby i materiały wykończeniowe
Wyspecjalizowana wersja Hawker-Siddeley Harrier
Używany przez brytyjską Royal Navy z wielkim sukcesem podczas wojny o Falklandy
Hamulec aerodynamiczny można zaprezentować w pozycji otwartej lub zamkniętej
